In deze multimerkenclub kom je alle oldtimers tegen; van het simpele Dafje tot een extravagante sportwagen, van een stokoude, vooroorlogse houtenwielen toestand tot een model van bouwjaar 1984. Iedere provincie heeft zijn eigen afdeling en zodoende kan men rekenen op heel wat bezoekende leden van de andere provincies met als resultaat dat er geregeld een zestigtal voertuigen deelnemen aan deze manifestaties.
Voor mij was het de eerste deelname en tevens mijn eerste testkilometers met de SEAT Bocanegra. 2 dagen voordien stond ze voor de laatste afstellingen bij mijn kozijn Marc en deze trip kwam dan ook geen moment te vroeg als voorbereiding op mijn trip naar Barcelona, begin september. Ik had Marc meegevraagd om onder andere kennis te maken met het clubleven van het oldtimergebeuren (hijzelf heeft nog een BMW 1800 en een Karmann Ghia als restauratieprojecten op de plank staan). Die vraag om mee te rijden was meer bedoeld als technische bijstand bij mogelijke mankementen onderweg (alhoewel we via Marsh van een degelijke “assistance” gebruik kunnen maken). Enkele extra gereedschappen en reserve onderdelen in de kleine koffer en zodoende konden we met een min of meer gerust hart deze eerste kilometers aanvatten.
 

Marc en zoon Maxime opgehaald en blijkt al snel dat met de extra personen in de wagen er steeds iets schuurt wanneer we enkele snelheidsremmers overrijden. Dus wordt ieder verhoogd obstakel met de nodige omzichtigheid genomen.
Verzamelplaats aan ’t Steenplein. Het was al zoeken naar een vrij plekje en gelukkig vindt je dat gemakkelijk met een kleine coupé – zo’n XXL  Amerikaanse model had het moeilijk om in de kleine parkeervakken te manouvreren. Direct al een bekend gezicht tussen al die bezoekers  op ’t plein: dé Jacques.  Mijn Bocanegra kon toch al op heel wat verwonderde blikken rekenen en zonder naar het naamplaatje op de koffer of de emblemen te kijken, waagden sommige personen zich aan een gok. Ik zal al de foutieve antwoorden maar niet vermelden – sommige doen serieus afbreuk aan de zuivere pennentrek van dit Spaanse design.
Op de Grote Markt, in ’t café Ultimatum, moest je de bonnetjes en rallyplaat ophalen. Op het terras, met een zacht briesje maar met een blakende zon, konden we onze kop koffie met een broodje van de warme bakker opeten.
 

Iets voor 10 vertrok iedereen terug richting ’t Steenplein. De rallyplaat op de wagen en dan …. File, file, file. De inrichters hadden de hulp van de lokale politie gevraagd om de ganse groep te begeleiden naar de Waaslandtunnel. Maar wie ontbrak er op het appèl? Juist de politiediensten. En als je weet dat de lichten, bij het verlaten van de parking aan ’t Steen, lang genoeg groen blijven om er juist 3 wagens te laten passeren, dan weet je wel hoelang het duurde vooraleer de laatste deelnemer de kaaien verliet.
Enfin, zonder keerscheuren zijn we via de Waaslandtunnel en de bolleke/pijl aangeduide route tot op onze eerste stopplaats, het Agrarisch museum, de Smoufelbeekhoeve, in Malderen, geraakt. Tussen al die oude tractoren, 1 FIAT. Heel wat exemplaren stonden te glimmen in de zon en af en toe werd er eentje in gang gezet. Dat starten ging soms gepaard met de nodige rookontwikkeling en een schuddend schouwspel. De rondleiding door de baas des huizes was zeer boeiend en duurde soms iets te lang, waardoor sommige groepen zich al snel afzonderden en op de parkeerweide de “oudjes” vastlegden op de gevoelige plaat.
 

Na het museum ging het richting kust, Wenduine, meerbepaald op de rotonde aan het einde van de wandeldijk. Rond een uur of 3 zijn we daar gearriveerd, zonder noemenswaardige problemen. Naast het schurend metaalgeluid bij het nemen van snelheidsremmers of bij bruusk remmen, zorgden, eens boven de 90km/u, vibraties in de voortrein voor enige onrust.
We hadden vanaf nu de hele dag voor onszelf. Ieder kon gaan eten (mosseltjes met frietjes en een frisse pint met schuim) wanneer het hem / haar best uitkwam. Nadien was iedereen vrij om naar huis te vertrekken.
Een mooie uitstap waarbij er heel wat vrije tijd werd gegeven aan de deelnemers; de start was om 10u en aankomst om 15u. Nadien was ieder vrij in doen en laten. Een geslaagde dag.

Op de terugweg, die we gemakkelijkshalve via de expressweg hebben afgelegd, ondervonden we geen andere mankementen. Dus nog wat werk aan de winkel, en liefst nog voor ’t volgende weekend, want dan staat de Vlaamse Ardennenrit op de agenda.
Eens we de Bocanegra op de brug hadden gezet, zagen we meteen de gevolgen van het schurend metaalgeluid: de splinternieuwe uitlaat 4/2/1 heeft verschillende malen de kardanas geraakt. Het meergewicht van de 5bak zou hier de oorzaak kunnen zijn. We hebben nadien de motor/boitesteun op een zo ideaal mogelijke positie vastgemaakt. En nu maar afwachten of dit helpt?
Ivo (296)